Nihao!! (hallo!!)

Het is weer eventjes stil geweest, dus hoog tijd voor een update vanuit China!

We zitten inmidels in Beijing, waar we gisteren per vliegtuig zijn aangekomen. We hebben een gezellig en goedkoop hostelletje gevonden, midden in het centrum op loopafstand van het station, de Verboden Stad en het Plein van de Hemelsche Vrede. Afgezien van de kou (we hebben onze truien weer nodig) is alles dus weer dik voor elkaar hier. Vandaag zijn we naar de Verboden Stad geweest (verboden of niet...), maar onze belevenissen vanuit Beijing volgen later.

Op 13 oktober moesten we de trein vanuit Lhasa (Tibet) naar Xi'an in zien te komen. Hier in China blijken de makkelijkst lijkende dingen soms toch een hele uitdaging. Je zou namelijk denken dat een taxi chauffeur minimaal een van de woorden 'train' of 'station' zou moeten begrijpen. Helaas is dat hier echt te veel gevraagd. Nadat de 1e taxi na 3 minuten mime van onze kant toch maar vertrok zonder ons, hadden we bij de 2e meer succes omdat we ons 'hoe en wat in het Chinees' er maar bij hadden gepakt. Hij leek de Chinese tekens voor 'station' te begrijpen en nam ons mee, maar we waren wat achterdochtig omdat het bedrag waarmee hij akkoord ging wel erg laag was. Na de tekens van het woord 'trein' ook nog maar even onder zijn neus te hebben geduwd, bleek dat we ergens anders heen aan het rijden waren (we vragen ons nog steeds af waarheen...). Uiteindelijk zijn we op het station beland en zaten ruim op tijd in onze trein. We hadden een soft-sleeper, een goed slaap-klasse waarbij je met 4 mensen in een couchette slaapt. Er zat verder niemand in, maar 5 minuten voor tijd werd onze hoop weggevaagd toen er 2 Chinezen bij ons kwamen. Laten we zeggen dat het een hele ervaring was om van zo dicht bij (LETTERLIJK) de Chinese gebruiken te leren kennen. Een kleine samenvatting: De een krapte de hele dag schurft van zijn hoofd, afgewisseld met het leeg pulleken van zijn neus. Af en toe moest hij natuurlijk wat eten. Je zou denken dat hij dan zijn handen in ieder geval niet voor krabben en peuteren kon gebruiken en het aangezicht wat prettiger moest zijn maar helaas... We konden tijdens zijn maaltijd zijn amandelen zo ongeveer zien en ook alles wat zich tussen zijn amandelen en zijn voortanden bevond. Dit zag er ongeveer even smerig uit als het klonk. Het is echt onvoorstelbaar hoe veel Chinezen smakken en slurpen tijdens het eten, zelfs met 1 pinda kunnen ze een minuut herrie maken... Zo, die frustratie zijn we weer kwijt :-). Verder waren het aardige mensen, een kon een paar woorden Engels en probeerde ons wat tips te geven (ons er van te verzekeren dat we toch echt een hotel hadden moeten boeken, wat we niet gedaan hadden).

De tocht door Tibet was prachtig. Het is de hoogste spoorlijn ter wereld, de spoorlijn loopt helemaal over het Tibettaanse platteau en gaat hoger dan 5000 meter. Er wordtzuurstof de cabines in gespoten tegen hoogte problemen.We kwamen ook langs het hoogste meer ter wereld, zie foto. De uitzichten waren echt prachtig de eerste dag.

's Nachts zijnwe Tibet uiteindelijk uitgereden en toen we wakker werden (althans: dat waren we al een hele tijd door het gesnurk van onze prettige kamergenoten) kwamen we langs Chinese steden. Uiteindelijk kwamen we na 35 uur treinreis om 20:00 in het donker in Xi'an aan. Gelukkig was het makkelijk een mooi en goedkoop hotelletje te vinden.

In Xi'an hebben we lekker rustig aan gedaan. Het is een grote stad met veel grote ketens als McDonald's, KFC, Starbucks enz. Hier hebben we natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt :-). De communicatie was ook in Xi'an erg lastig, echt niemand kan Engels. Ons boekje is onmisbaar en het is wel jammer dat je geen praatje met mensen kan maken.

We hebben mooie dingen gezien in Xi'an: een heel oude moskee (zie foto's), de Belltower en Drumtower (zijn er in veel Chinese steden), de stadsmuren waar we over gefietst hebben, een van de 5 heilige Taoistische bergen: Hua Shan maar het mooiste was toch hetgeen waarvoor we hier heen zijn gegaan: het Terracottaleger.

Het Terracottaleger is een 2200 jaar oude opgraving van duizenden terracotta soldaten op ware grootte die door een keizer zijn laten maken voor zijn beschermingin het hiernamaals. Het is werkelijk onvoorstelbaar wat individuele mensen weten te laten bouwen als graven, ergens wel vergelijkbaar met de Taj Mahal. De foto's geven wel een indruk van hoe het er uit ziet.

Tot slot nog even twee leuke belevenisjes:

1. Hoe maak je een waterpijp?

Dat Chinezen goed zijn in het fabriceren van van alles en nog wat wisten we al, maar het bleek toch leuk om er eens getuige van te zijn. Toen we 's avonds laat in ons hotel aan kwamen stond er een groep van zo'n 30 volwassen mannen te wachten voor de lift (lees: dringen, duwen, op de grond spugenen schreeuwen). We stonden op een afstandje te wachten tot ze allemaal weg waren toen we er eentje ineens fanatiek op een pen zagen knauwen. Hier moesten we al hard om lachen, maar na 2 minuten was hij klaar, pakte een plastic waterflesje, ramde zijn pen er op zij in en smeet de dop ergens voor de deur neer. Wij stonden afwachtend te kijken wat er nu weer ging gebeuren, toen hij een sigaret in zijn pen duwde en een waterpijp gefabriceerd bleek te hebben die hij zonder schaamte midden tussen iedereen leeg zoog... Zie ook een van de foto's.

2. Een van Anne's weinige contactmomenten met een Chinees:

Xi'an is een van de weinige steden in China die nog een volledige stadsmuur heeft, waar je helemaal overheen kan lopen of fietsen. Nadat Anne ruzie had gemaakt met de dame van het ticket bureau om die muur op te komen (Anne wilde fietsen huren, maar die dame verkocht alleen toegangskaarten maar ze had geen zin om dat op enige manier te proberen over te brengen) hadden we met wat horten en stoten fietsen te pakken. Na een uurtje fietsen wilden we even wat drinken en hadden onze fietsen in een hoekje gezet. Terwijl ik (Bas) wat fotootjes zat te schieten van een tempel op de muur, hoor ik Anne ineens roepen 'HEE: DA'S MIJN FIETS, AFBLIJVEN!!!'. Nadat ik verschrikt omkeek wat er aan de hand was, zag ik een poepchinees met Anne's fiets in zijn hand staan en Anne er met een rood hoofd op af lopen terwijl al de volgende tekst klonk: 'JA, IK ZOU HEM MAAR TERUG ZETTEN EIKEL, ANDERS TREK IK JE KOP ER AF, JA!!!'. Hoewel het Chinees dit waarschijnlijk niet letterlijk verstond, bleek de intonatie wel zo duidelijk te zijn dat Anne haar fietsje meteen terug had.

Jullie zien het: we redden ons hier goed en ik voel me erg veilig met Anne naast me :-). Tot snel, dan vertellen we wat over Beijing!

PS: weer bedankt voor de reacties: we lezen ze stuk voor stuk met veel plezier!!