Allereerst iedereen nogmaals bedankt voor de leuke reacties. Het is echt leuk om te zien dat zo veel mensen onze weblog volgen. Het is ook goed om te zien dat ik niet gemist word op mijn werk, aangezien al mijn collega's ontzettend veel tijd over hebben om zeer diepgaande reacties te plaatsen, ik kan denk ik nog wel even weg blijven 

Dit keer geen korte versie van onze avonturen, ik denk dat de foto's al veel vertellen, alleen een wat langere versie dus. Ik zal proberen wat te beschrijven wat niet al uit de foto's blijkt.

Dinsdag 5 oktober was het zo ver: om 5:00 een taxi gepakt naar het verzamelpunt van een 9 daagse trip per bus door Tibet. Om 5:45 zaten we met een Engels stel in een jeep die ons naar de grens van China (Tibet) zou brengen, waar we per bus een georganiseerde reis tot Lhasa zouden hebben. Er loopt een weg helemaal van Kathmandu naar Lhasa (hoofdstad van Tibet), ongeveer 700 km, dwars door het Himalaya gebergte de Tibettaanse hoogvlakte op (Tibet ligt gemiddeld op 4000 meter!).

De eerste twee dagen hebben we bijna heel de dag in de jeep / bus gezeten. Tot de grens was de weg enorm slecht. Veel landslides waardoor stukken weg verdwenen waren en er een en ander voor in de plaats geïmproviseerd was. Gelukkig  zaten we in een jeep (geregeld met ons hoofd bijna tegen het dak), we moesten er niet aan denken dat we met een groter voertuig langs al die afgronden hadden moeten rijden. Zoals altijd kwam het natuurlijk uiteindelijk goed: ergens in de middag van de eerste dag kwamen we bij de grens. Hoewel de geparkeerde fiets-riksia die we in Kathmandu aanreden terwijl de bestuurder er lekker een kopje melkthee in zat te drinken er misschien wat anders over dacht toen zijn fietske ineens uit de parkeerstand werd geramd.

Wat ons enorm opviel, was de hoeveelheid politie en de vele legerposten die we al een uur of 2 voor de grens tegen kwamen. Vanaf het oversteken van de grens over de Friendship Bridge (zie foto) werd het steeds erger. China heeft enorm veel troepen in Tibet rond lopen, met name sinds de grote monnikenopstand in 2008 waarbij 5000 Tibetanen zijn gedood. Het oogt allemaal verschrikkelijk autoritair en agressief, je krijgt echt het gevoel een bezet land binnen te komen (wat eigenlijk natuurlijk ook zo is). Bij de grens werden alle tassen doorzocht op films en boeken over politiek, de Dalai Lama en Tibet. Al dit soort zaken (ook DVD's van "7 years in Tibet"!) werden in beslag genomen. Gelukkig hadden we geen problemen.

Vanaf de grens loopt de Friendship Highway steil omhoog. De weg is absoluut niet geschikt voor de hoeveelheid vervoer. Er kunnen geen auto's de grens passeren, dus alle vrachtauto's worden leeg geladen en door dragers wordt alle inhoud de grens over gesjouwd. Al die vrachtauto's staan dus op de gammele steile weg geparkeerd, waardoor er totaal geen doorstroom is en er regelmatig op randjes van afgronden moet worden gereden (terwijl je vaak ziet dat dat soort randjes ingestort zijn...). Het kon dus ook niet lang duren voordat we ons 2e ongelukje van de dag maakten. In een bocht vonden zowel onze chauffeur als een tegemoetkomende vrachtauto dat ze niet hoefden te stoppen, waardoor onze spiegel er af werd gereden. Na een kwartiertje handje klappen, met nog een stuk of 15 lokalen er bij, werd er wat cash betaald en konden we verder.

Gelukkig werd de weg aan het einde van dag 1 beter, waardoor we tot Xigatse een mooie en probleemloze reis hebben gehad. De groep in de bus was gezellig en de weg was echt prachtig. We zijn 2 passes over gegaan van meer dan 5000 meter en door het heldere weer hadden we mooi uitzicht op de Mount Everest! Het rijden over de Tibetaanse hoogvlakte is een beleving op zich. De mensen en dorpjes zijn echt authentiek. Er grazen jakken en ontzettend veel schapen (die naar Nepal gaan om ritueel geslacht te worden).

De eerste echt bijzondere stad met tempels e.d. was Xigatse, waar we dus op dag 2 aankwamen. We hebben een monestary  bezocht waar alle overleden Panchen Lama's liggen en een 25 meter hoog Boeddha beeld te zien was. De Panchen Lama is na de Dalai Lama de belangrijkste priester, hij zorgt dat bij het overlijden van de Dalai Lama de nieuwe reïncarnatie wordt gevonden.

Het was choquerend dat onze gids eigenlijk maar heel weinig mocht vertellen. Als hij over  politiek praatte en dat werd door mensen van de Chinese overheid gehoord, riskeerde hij een flinke gevangenisstraf. Iedere keer als hij wat verder ging met het vertellen van informatie keek hij dus nauwlettend om zich heen om te kijken wie er mee kon luisteren. Gelukkig was hij de beste gids die we ooit ergens gehad hebben, hij zag het als zijn levenstaak om buitenlanders op de hoogte te brengen van de echte situatie in zijn land en vertelde ontzettend veel dingen die je niet snel te weten komt van buiten Tibet. Zo vertelde hij dat tijdens de olympische spelen in Beijing, toen de fakkel door Tibet (Lhasa) werd gedragen, er geen enkele monnik bereid was dat te doen. De mensen die wij dus op TV konden zien, waren Chinese militairen verkleed als monnik. Zo wist hij iedere dag nieuwe informatie te geven waar soms echt de hele groep stil van werd. Tibetanen hebben het erg zwaar en worden keihard onderdrukt. Ineens besef je je dat onze vrijheid van meningsuiting en onze democratie niet vanzelfsprekend zijn...

Omdat we 2 nachten in Xigatse verbleven, hadden 2 meiden waar we veel mee optrokken: Anneke en Marieke, de gids en bus chauffeur zo ver gekregen dat ze ons 4'en mee op stap zouden nemen naar een lokale Tibetaanse "disco". Het was echt super gaaf om de taxi uit te stappen en totaal niet te weten waar we terecht kwamen: een grote soort club, met een grote dansvloer met tafeltjes er om heen. Wij hadden een tafeltje recht voor de dansvloer en het podium en binnen enkele minuten hadden de gids en chauffeur de tafel vol met blikken bier staan. De hele avond kregen we alle lokale drink-regels te horen terwijl er continu optredens waren met Tibetaanse dans en zang. Echt fantastisch om mee te maken, we waren de enige blanken en waren dus ook een soort attractie voor de lokalen die foto's van ons begonnen te maken. Apart dat ondanks alle tradities en gebruiken deze mensen er van houden om echt enorm veel bier te drinken. Alle tafels stonden echt ramvol met blikken en na iedere slok werd je glas meteen weer gevuld (letterlijk!!!). Een onvergetelijke ervaring!

Op de foto's zijn een aantal stupa's, gompa's en andere monumenten te zien die we in Xigatse en in de volgende stad: Gyantse. Beide steden zijn echt ontzettend mooi, met heiligdommen van meer dan 1300 jaar oud. Het is moeilijk te vertellen wat nu eigenlijk echt het mooiste is: de fantastische gebouwen en beelden, de mooie verhalen die achter ieder beeldje of gebouw zitten, de echte authentieke vriendelijk lachende Tibetanen die je overal rond ziet lopen en overal bidden met hun mani's (soort molentje met daarin gebeden op papier, aan een stokje dat ze ronddraaien) of de mooie natuurlijk met overal sneeuwbergen tussen plattere plateaus met daarop indrukwekkend grote jaks, de mooie blauwe meren. Waarschijnlijk is een reis door Tibet zo indrukwekkend door de combinatie van dit alles. De enige smet is de overmatige aanwezigheid van het zwaargewapend leger en de politie...

Op dit moment zijn we in Lhasa, het eindpunt van de reis door Tibet en de hoofdstad. Vanuit hier is de Dalai Lama naar India gevlucht (overigens langs routes die we tijdens onze Nepalese trekking ook hebben gelopen). Persoonlijk vond ik het ontzettend gaaf om het zomerpaleis van de Dalai Lama te zien en te bezoeken (zie foto's). Alle voorgaande reïncarnaties liggen hier onder hun grafmonument en deze monumenten zijn echt weergaloos. In een van de grafmonumenten is meer dan 3000 kilo goud verwerkt! Het is alleen weer enorm triest dat als de huidige Dalai Lama overlijdt, hij hier niet heen gebracht kan worden. Ergens in India zal een monument voor hem gemaakt moeten worden, waarmee een enorm lange traditie (niet het juiste woord...) wordt verbroken. Ook de Chinese vlag die trots op het paleis (het Potalapaleis) wappert is echt te genant voor woorden. Overigens vond ik het paleis veel en veel groter dan het over kwam in de film 7 years in Tibet.

Gisteren hebben we het enige nonnenklooster bezocht (zie foto's). De kale hoofden van deze dames hebben trouwens niets met seksuele voorkeur te maken zoals ik iemand in de reacties zag insinueren 

Morgen vertrekken we uit Tibet. We nemen de trein naar "China Mainland", naar Xi' an waar we in ieder geval het Terracottaleger willen gaan zien. Eerst 30 uurtjes in de trein doorbrengen!

Wordt vervolgt, veel groeten uit Tibet!