Hallo allemaal!

We hebben al weer een heel tijdje niets meer van ons laten horen dus hoog tijd voor een update! Eerst maar even de korte versie, daarna de details voordegenen die tijd over hebben

We zijn 9 september vanuit Kathmandu begonnen aan ons avontuur om het Annapurna Circuit te lopen en hebben de tocht gisteren afgerond en zijn in Pokhara aangekomen. Het Annapurna Circuit is een lange klassieke tocht door het Himalaya gebergte, langs revierbeddingen. Veel stukken van de route werden vroeger gebruikt als handelsroutes tussen Tibet en Nepal (m.n. om zout voor graan te verhandelen). We hebben overnacht in zogenaamde tea houses (eenvoudige lodges). De tocht is ruim 200 km, begint en eindigt rond de 800 meter hoogte maar bereikt het hoogste punt op een pas van 5416 meter (hoger dan de Mont Blanc!). We hebben precies een week boven de 3000 meter gelopen en geslapen, wat best een uitdaging is omdat er kans op accute hoogteziekte is en inspanning op grote hoogte moeilijk doordat er weinig zuurstof is. De trekking was echt helemaal fantastisch. Het was heerlijk om weg tijd zijn uit de drukte van Kathmandu en Delhi en om heerlijk in de natuur te lopen. We zijn door heel verschillende gebieden gekomen, met verschillende natuur, verschillende religies en verschillende culturen.

Dan nu wat meer detail:

Het avontuur begon toen onze porter-guide (ons ingehuurde hulpje die achteraf niet al te veel hulp bood...) ons om 6:00 oppikte bij ons hotel in Kathmandu. Om 7:00 stapte we in een local bus, we vonden namelijk dat we gewoon hetzelfde vervoer konden gebruiken als de locals en hoefden dus geen luxere (lees: 'normale') bus. Nou, dat hebben we geweten. We werden met 20 mensen in een Toyota busje gepropt dat voor ongeveer 14 personen gebouwd was en hebben vervolgens een uur of7met dubbelgevouwen ruggen tegen zwetende en stinkende Nepalezen aan gezeten. Gelukkig waren er maar 2 die de de hele weg hebben liggen overgeven in een zakje, de overige 16 hadden daar geen last van dus dat viel al weer mee. Je begrijpt dat we fit en vol energie de bus uit stapten om 14:30 om aan de echte tocht te beginnen vanuit Besi Sahar. Die dag nog 2,5 uur gelopen, erg mooi langs een wilde rivier.

Vervolgens 2 dagen door de prachtige natuur gelopen. Heerlijk, maar erg warm en lange dagen. Helaas was dag 3 wat te lang en warm voor Anne en kreeg ze warmte / zonne allergie. Na een dagje rust in Tal (1700m) was de koorts gelukkig weg en konden we verder. Doordat we in het (einde van) het regenseizoen liepen hadden we helaas wat minder uitzicht op de hoge bergen door alle wolken, maar de prachtige watervallen en mysterieuze nevel tussen de bergen maakten dat helemaal goed. We hebben maar 1 keer overdag regen gehad, de rest van de dagen waren droog met vaak 's nachts regen.

Naast de natuur was het heel bijzonder om echt tussen de lokale mensen te lopen. De eerste dorpen waren voornamelijk Hindoeistisch, hoger in de bergen kwamen we steeds meer in de Boedhistische relegie en cultuur terecht, met hele mooie uitingen. We kwamen langs veel 'Mani Walls' die naar mate we hoger kwamen, en dichter bij Tibet (tot ongeveer 30 km van de Tibettaanse grens) steeds ouder waren. Een Mani Wall is een muur met platte stenen waar een Boedhistisch gebed in is gegrafeerd. Meestal staan er metalen molentjes in waarin een papiertje zit met datzelfde gebed. Het is de bedoeling dat je altijd links langs deze muren loopt, en met je rechterhand de molentjes een zwengel geeft zodat ze met de klok mee draaien (dat deden we natuurlijk eerst weer bijna verkeerd, wat een groot probleem is...).

Ook veel andere religieuze uitingen: gompa's en stupa's. Erg indrukwekkend!

In het plaatsje Manang, op 3540 meter hoogte, zijn we 3 nachten gebleven. Het is verstandig om te acclimateseren op deze grote hoogte, zeker omdat we de volgende nachten boven de 4000 meter zouden slapen en er dus risico op hoogte ziekte is. We hebben in Manang het meest fantastische bioscoopbezoek van ons leven gehad. Na alle dagen lopen en primitieve lodges, konden we met z'n 2en gezellig op een koeievel-bank onder het genot van een (heel duur!) biertje en chips naar een oude tv kijken en daar een DVD naar keuze op zien. De ervaring overtrof de meest moderne giga bioscoop in het westen!!

Na Manang hebben we op 4200 meter en op 4480 meter de laatste nachten doorgebracht voor de pas. De dag van de pas was zwaar maar heel bijzonder. Voor zonsopkomst vertrokken en met een zaklamp aan de klim begonnen. Die dag 1000 meter geklommen en daarna 1700 meter gedaald, een hele opgave. Gelukkig hadden we prachtig weer, zie foto's.

Na de pas waren de dagen makkelijker. Ondertussen werd het weer steeds beter en 's ochtends hadden we vaak prachtig uitzicht op alle grote bergen om ons heen. Het is onvoorstelbaar dat je op 3000 - 4000 meter hoogte loopt en bergen om je heen ziet die 4000 meter hoger zijn (enkele van de 10 hoogste bergen ter wereld)!

Na de pas hebben we nog een paar lange dagen gelopen, maar die waren vlak of omlaag. Nog 2 korte dagen flink geklommen en na de prachtige zonsopkomst vanaf Poon Hill (midden tussen de hoge pieken) zijn we na 2 dagen gisteren in Pokhara aangekomen.

Pokhara is een ontzettend leuke stad (wat we er in een halve dag van gezien hebben). Veel rustiger en heel veel gezellige en mooie restaurantjes overal. Gisteren hebben we een heerlijke steak gegeten (eerste keer vlees na een maand!!!). We weten niet hoe in woorden uit te drukken is hoe lekker zo'n maaltijd is na alle primitieve dingen van de afgelopen weken. Hadden we er al bij gezegd dat we er een Mohito en een lekkere pils bij hadden? :-) We hadden het gevoel dat we in een paradijs beland waren en gaan vanavond waarschijnlijk weer precies hetzelfde doen!

Nou, een lang verhaal deze keer, de volgende keer weer een korter berichtje. Vergeet niet de foto's even te bekijken, we gaan er nu een heel stel uploaden.

Groeten uit het comfortabele Pokhara!

Anne en Bas