Hallo allemaal,

Allereerst bedankt voor alle leuk reacties! Mijn nieuwe gabber coupe heeft blijkbaar veel indruk gemaakt, leuk dat zo veel mensen onze reislog al gevonden hebben.

Inmiddels zijn we in India aangekomen. Anne's moeder en mijn vader hebben ons weg gebracht. Het was toch wel moeilijk om afscheid te nemen voor zo'n lange tijd, maar nadat ik Joke beloofd had 'héél erg goed op Anne te passen' en Anne pap beloofd had 'vooral goed naar Bas te luisteren' zaten we voor we het wisten in het vliegtuig.

Na een vlekkeloze vlucht (eerste curry gegeten) ging ook alles op het vliegveld erg soepel. Er stond een klein manneke ons op te wachten met een bordje. Nadat we hem tussen de 200 andere bordjes gevonden hadden begon het avontuur door het verkeer:

Om voor-ons-onbekende-reden, vindt men het hier noodzakelijk om iedere 2 tot 10 seconden te kijken of de claxon het nog doet. Er wordt echt onafgebroken tetoeterd, ik denk dat menig Italiaan hier nog iets kan opsteken. Verder was het een hele belevenis om het gebruik van de weg te mogen ervaren. Aangezien het stuur hier rechts zit, zou je verwachten dat men links op de weg zou rijden. Dit blijkt echter niet de lokale logica te zijn. De regel is meer dat je in principe links rijdt, tenzij daar al iemand rijdt, er een kuil in de weg zit of er een kortere route voorhanden is (zoals: de rechter kant van de weg of een een-richtingsverkeer weg die de andere kant op gaat). In dat laatste geval is het ook geoorloofd om de middelste baan te nemen, zodat er tegenliggers links en rechts langs komen. Afritten van snelwegen kunnen ook als opritten gebruikt worden, mits je even omdraait zodra je op de snelweg bent. Verder is het altijd even oppassen voor rondlopende mensen en koeien.

Vandaag hebben we dit schouwspel vanuit een Riksia (3-wielertje die klinkt als Anne's vorige auto) mogen aanschouwen toen we naar een marktje gingen. Heel gezellig, ook voor de lokale Indier. Voor hen leek de ontmoeting net zo indrukwekkend als voor ons, wij waren de grootste attractie van de markt voor hen, zeker toen een schattig jongtje 20 minuten lang zakdoeken bleef proberen te verkopen aan Anne toen we aan het schuilen waren, en iedereen aan het kijken was of het hem uiteindelijk zou lukken (...helaas...).

Morgen gaan we proberen de trein te nemen naar de Taj Mahal. We hopen dat we het op tijd halen in dit vekeer, maar anders bedenken we wat anders. Jullie horen snel weer van ons!

Groeten vanuit onze eerste indrukwekkende stop!