Back home

Het voelt raar om de laatste post te schrijven! We hebben zo lang naar onze droomreis uitgekeken en er leek steeds geen einde aan te komen. Iedere keer als we weer iets fantastisch gedaan hadden, zaten we een dag later al weer in het volgende avontuur. Maar helaas zijn 3 maanden toch ook een keer afgelopen...

Op woensdag de 24e zijn we probleemloos vanaf Saigon naar Amsterdam gevlogen, met een korte overstap in Parijs. Op Schiphol werden we verwelkomt door Marieke, Savine, Joke en Piet. Wat een heerlijk moment om weer gezond terug te zijn en iedereen weer te zien! Thuis in Rosmalen stonden Marleen, Lola, Judith en Tom ons op te wachten, we waren helemaal verrast.

Inmiddels zitten we weer thuis, te genieten van ons mooie schone huisje. De laatste week van de reis begonnen we ook weer erg uit te zien om iedereen in Nederland weer terug te zien en vooral onze nichtjes! Afgezien van de belachelijk lage temperatuur hier (30 graden kouder in 1 dag!) is het heerlijk om weer water uit de kraan te kunnen drinken, op blote voeten te kunnen douchen, een schoon en zacht bed te hebben, schone kleren uit de kast te kunnen halen (meer keuze dan een afritsbroek), om rond te kunnen rijden en meer dan 10 seconden geen toeter te horen en om niet meer op te vallen op straat als enige westerling. Last but not least: de eerste frikandel speciaal was natuurlijk een enorm hoogtepunt, zie foto

Kortom: hoewel we super hebben genoten, is het zeker lekker om weer thuis te zijn.
We vonden het leuk om contact te houden met veel mensen via de blog. Iedereen bedankt voor de vele reacties! Hopelijk komt er nog een keer een deel 2 van basenanne.reismee.nl

Groetjes,
Anne en Bas

Zuid Vietnam

17 november zijn we van Bangkok terug gevlogen naar Vietnam, naar Ho Chi Minh Stad ofwel Saigon. Hoewel we in ons laatste post nog vertelden dat we de afzetpraktijken goed onder controle hadden, werden we toch weer aardig op de proef gesteld tijdens onze eerste uurtjes in Saigon.

In de landen / plaatsen die we bezocht hebben, is de manier van vervoer en de manier van prijs bepalen altijd weer anders. Zeker op het vliegveld (waar natuurlijk vaak kersverse naïeve toeristen te vinden zijn) is het altijd zaak vooraf te weten hoe je van het vliegveld naar de betreffende stad denkt te gaan. In veel landen moet je altijd een prijs afspreken, maar in Thailand en Vietnam is het beter een taxi met een meter te nemen, zoals in Nederland. Toen we dus het vliegveld afstapten, samen met een meisje dat we tegen waren gekomen die toevallig naar hetzelfde hotel wilde, werden we meteen om de oren gevlogen door 'proppers' die ons wel een taxi ritje wilde aanbieden voor slechts 15 of 20 dollar. De meterprijs is ongeveer 5 dollar, dus wij dachten slim te zijn door iedereen te negeren en de eerste de beste meter taxi in te stappen. Eenmaal onderweg praatte onze reisgenoot non-stop over van alles en nog wat, waardoor we de taxi meter niet in de gaten hielden. Na een minuutje of 20 stopte de chauffeur en begon een onderhandeling. De meter stond omgerekend op meer dan 30 dollar en het was nog 5 km, 5 dollar met km, kregen we te horen. We zouden dus op 55 dollar uit komen, een factor 10 te veel dus! Die vent had zijn meter dus gigantisch opgevoerd en wilde ons echt een belachelijk hoge prijs laten betalen. Er ontstond dus een verhitte discussie die er bijna toe leidde dat we het buiten gingen uitvechten, maar op het laatste moment, na ons voorstel om dan maar terug naar het vliegveld te rijden zodat hij helemaal niets kreeg, kwamen we tot een compromis van 15 dollar. Nog steeds waren we dus flink genaaid maar in ieder geval liep het niet volledig uit de hand na 15 minuten stilgestaan te hebben.
Eenmaal bij het hotel aangekomen hadden we weer een afzet-ervaring, die zullen we jullie besparen maar onze eerste indruk van Saigon (na de relaxte ervaring in Hanoi) was dus niet al te goed. Gelukkig is het daar bij gebleven, want we hebben enorm genoten van alles wat we gezien en gedaan hebben in en rond Saigon. Het bleef grotendeels ook droog, alleen 's avonds kwam het vaak met bakken naar beneden en stonden we tot over onze enkels in het water op straat. Met slippers aan en 30 graden was dat geen enkel probleem (hadden we een goede reden om te schuilen in de kroeg

De eerste dag hebben we Saigon te voet verkend. De grootste markt was een leuke ervaring (al werden we wel wat claustrofobisch van de smalle straatjes en alle mensen die ons letterlijk vast pakten omdat ze vonden dat we iets moesten kopen!). Daar hebben we weer wat souvenirtjes gekocht en vervolgens zijn we naar het museum van oorlogsmisdaden geweest. Ontzettend indrukwekkend, het museum is gericht op de gruwelijkheden die de Amerikanen tijdens de Vietnam oorlog (heet daar de Amerika oorlog) hebben uitgehaald. Eigenlijk werden we er zo door geraakt dat we amper foto's hebben genomen, veel dingen waren zo gruwelijk dat we ze liever niet meer terug zagen. Later heb ik toch nog een paar foto's gemaakt, we hebben er eentje online gezet.
De volgende dag zijn we naar de Viet Cong tunnels geweest (Cu Chi tunnels). Erg interessant en heel vreemd dat hier (sowieso in Vietnam) de communisten en de VC als 'good guys' worden gezien. Logisch natuurlijk, maar onwerkelijk door de invloed van films als 'Platoon' op ons, waar de Amerikanen de helden en de VC's de bad guys zijn. Zie de foto's voor een idee van de tunnels en alle booby traps en vallen. Onderweg naar de tunnels hebben we een werkplaats van Agent Orange slachtoffers bezocht. Verschrikkelijk om te zien hoe de gevolgen van de oorlog nog zo nadrukkelijk aanwezig zijn. Je ziet ook op straat regelmatig mensen met ontbrekende ledematen of afwijkingen.

Vervolgens 2 dagen een boottocht naar de Mekong Delta. Ook dit (wordt eentonig

De laatste twee dagen van onze reis wilden we graag ergens relaxen dus hebben we de boot naar de kust gepakt, naar Vung Tau. Dit plaatsje is niet zo in trek bij westerse toeristen, dus hier hebben we de laatste twee dagen nagenoten van al onze prachtige ervaringen, in een lux hotel met zwembad en vlak bij de zee!

Thailand

Hier weer een update, vanuit ons hotelletje in Bangkok (laatste avond hier). Iedereen weer bedankt voor de leuke reacties. Een speciaal dankwoord voor onze trouwe posters, met name het DLL team is altijd weer van de partij

Hier de korte versie (Speciaal voor jou, Dirk):
Op 5 november zijn we naar Bangkok gevlogen, waar we al voor aankomst in het hotel een bevestiging van de reputatie van Bangkok kregen. De ranzigheid waar je bij Bangkok aan denkt is er ook. Na wat tempels gezien te hebben zijn we per trein naar Kanchanaburi gegaan, waar de 'Bridge over de River Kwai' is en waar veel Jappenkampen waren. We hebben hier m.n. veel dingen bezocht die met de dodemansspoorweg en met de 2e wereldoorlog te maken hebben. Ook lekker rustig aan gedaan bij ons zwembad.
Eergisteren zijn we weer in Bangkok aangekomen, hebben China town gezien en morgen vliegen we naar Ho Chi Minh City (Saigon).

Dan nu iets meer inns & outs voor de die hard's, de mensen met tijd en de mensen die op hun werk zijn:

Omdat het in midden zuid Vietnam heel slecht weer was, zijn we op 5 november naar Thailand, Bangkok gevlogen. We kwamen midden in de nacht, rond 3:00 aan bij ons hotel en de vooroordelen leken meteen bevestigd: onze hele straat stond vol schaars geklede dames die op de bus leken te wachten (maar er was geen bushalte...).
Toen we de volgende ochtend wakker werden en uit ons raam keken of de dames inmiddels veilig thuis waren aangekomen, waren we blij te zien dat de straat in een 'normaal' marktachtig straatje was veranderd. We hebben een foto'tje online gezet met ons uitzicht 's nachts, de dame op de foto is om privacyredenen onherkenbaar gemaakt :-)

Ons hotel was vlak bij de Grand Palace, een prachtig tempelcomplex met veel Boeddha's waar we dus de eerste dag heen wilden. Eenmaal in de buurt gekomen, werd ons door een 'behulpzame' Tai verteld dat dit complex die dag dicht was omdat het Boeddha dag was o.i.d. Wij dus balen, maar al snel had hij een aantal alternatieven, allerlei tempels die wel open waren maar een stuk verder, waar we voor weinig geld met de Tuk Tuk (zo'n gemotoriseerde driewieler) heen konden. Gelukkig zijn we door schade en schande inmiddels behoorlijk achterdochtig geworden als iemand ons spontaan komt helpen in de buurt van een grote attractie. We besloten dus door te lopen en de ingang te zoeken, waarna we door nog een stuk of 3, 4 'aardige mannen' werden aangesproken die ons vertelden dat het net dicht was of dat we niet binnen zouden komen vanwege onze korte broeken (nog nooit van een afritsbroek gehoord waarschijnlijk). Uiteindelijk bleek onze achterdocht terecht (het was nog een paar uur open) en blijkt deze agressieve manier van het verkopen van Tuk Tuk ritjes hier overal toegepast te worden. Jullie zullen begrijpen dat alle Tuk Tuk afzetters die ons de rest van ons verblijf hier alleen nog maar voor de gek hebben gehouden. Als ons weer eens een ritje werd aangeboden (een keer of 100) waren onze antwoorden dus van de categorie 'How much to Holland', 'No, 'cause everything is already closed', 'No, bye bye' enz. Inmiddels hebben we vaak veel lol om alle lui die toeristen proberen af te zetten en denken nog vaak terug aan de eerste week van onze reis, toen we iedere dag minimaal een keer waren afgezet en iedere avond uitgeput waren van het 'op onze hoede zijn' en onze achterdocht. Inmiddels is het een soort 2e natuur om op te letten, kennen we de trucjes en zien we de charme er wel van in.

's Avonds zijn we min of meer per ongeluk in de backpackers-straat van Bangkok beland: Th. Kao San. We dachten dat dit veel verder van ons hotel was. Een drukke toeristische straat waar van alles te koop is en veel barren zijn. We hebben lekker noodles van een straattent gegeten en hebben ons verbaasd over de winkels, kraampjes, barren en verkopers die je aanspreken: je kan er false IDs kopen, gefrituurde schorpioenen en ander ongedierte (zie foto), je kan er cocktails per emmer bestellen ('bucket') en er zijn barren die open en bloot adverteren met 'we don't check your ID', 'Get drunk for 10 baht', 'Party, drink, drunk' enz. Nog typerender is het misschien nog wel dat er regelmatig mannen naar je toelopen en een 'plop geluid' maken, gevolgd door de vraag: 'Pingpong show ?'... Wat een plop-geluid met tafeltennis te maken heeft is ons nog steeds onduidelijk...

Waarschijnlijk spreken de foto's van Bangkok verder wel voor zich. De Boeddhistische tempels waren echt prachtig, leuk dat ze heel anders zijn dan die van Tibet en Nepal. Veel mozaieken van gekleurde spiegeltjes, veel goud, veel beelden van olifanten en enorm veel Boeddha beelden. Leuk dat we in Tibet het een-na grootste Boeddha beeld ter wereld hebben gezien (was ooit het grootste) en nu in Bangkok het allergrootste. Onze gids in Tibet had het er nog over (beetje jaloers).

Na een paar dagen Bangkok hebben we de trein over het dodemansspoor naar Kanchanaburi genomen, waar de 'Bridge over de River Kwai' is. Die rivier blijkt niet Kwai maar Khwae te heten en niet als Kwai uitgesproken te worden (dat betekent nl 'waterbuffel'). Erg apart dat Kanchanaburi een toeristische attractie is geworden door de bekendheid van de film.
We hebben veel musea en een militaire begraafplaats bezocht, waar ook veel Nederlanders lagen. Erg leerzaam en indrukwekkend, in Nederland horen we eigenlijk maar weinig over wat tijdens de 2e wereldoorlog in Azie is gebeurd...
We hebben verschillende hotelletjes en kamers gehad in Kanchanaburi, waaronder twee keer een kamer boven de River Kwhae en een hotel met een heerlijk zwembad waar we lekker rustig aan gedaan hebben en al aan het terugkijken zijn op wat we allemaal beleefd hebben hier. Bovendien nieuwe plannen gemaakt: terug naar Bangkok en dan nog een weekje naar Saigon / Ho Chi Minh City.

Inmiddels zitten we dus weer in Bangkok en hebben vandaag lekker door China town geslenterd. Veel souveniertjes gekocht en lekkere Dim Sum gegeten. Morgen middag vliegen we weer terug naar Vietnam, hopelijk houden we het droog!

Noord Vietnam

Hier is weer een bericht van ons uit het verre oosten! Iedereen bedankt voor de leuke reacties op het verhaal 'Hoe word ik een goede Chinees'. Voor alle duidelijkheid: we hebben het wel heel leuk gehad in China!

Inmiddels zijn we in Noord Vietnam, Hanoi. Zoals jullie misschien uit de foto's al hebben kunnen opmaken, is het leven hier zwaar

De eerste paar dagen hebben we Hanoi verkend, de mensen zijn heel aardig, niet zo opdringerig met verkopen en ze lachen veel. We voelen ons hier thuis en het is een prettig land om te verblijven. De straten zijn bezaaid met bromfietsen en eindeloos veel kleine kraampjes. Als je een straat wilt oversteken moet je gewoon beginnen te lopen, de bromfietsen rijden dan wel om je heen. Mensen leven hier veel op straat, eten op straat en wassen de pannen in de goot. Daarom hebben we gisteren maar eens een hapje op straat gegeten. Het was heerlijk!!!!

Na 2 nachten Hanoi zijn we naar Ha Long Bay gegaan. Ligt in noordoost Vietnam en het is een baai met honderden kleine eilandjes. Daar aangekomen gingen we met een luxe cruise boot door de baai varen. Het uitzicht was prachtig en de lunch en dinnner met veel vis was heerlijk! Vanaf de boot hebben we gekayakt en gezwommen. Ook hebben we een grot bezocht. Na een overnachting in onze mooie hut zijn we naar het eiland Cat Ba gevaren. Daar hebben we een hike gelopen naar een top op een berg in het National Park, daarna zijn we naar een luxe resort gegaan. Het bed op de kamer was ongeveer 3 meter breed en op de foto's kunnen jullie het uitzicht zien! Eigenlijk begon het afzien daar pas echt met al dat zand en water voor de deur!

Sa Pa is een klein plaatsje in het noordwesten vlakbij de Chinese grens. Er leven kleine minderheden die hun eigen taal en klederdracht hebben. Ze beschouwen zichzelf niet als Vietnamezen.

We hebben de nachttrein hierheen gepakt, samen met een man uit Wales en vrouw uit Engeland, waarmee we in een tourgroep zaten. Apart dat de perronnen in Vietnam zo zijn gemaakt dat je over de rails moet lopen om bij je trein te komen. We hebben nu een trein in India, China en Vietnam meegemaakt en het is steeds weer compleet anders.

De stam die het meest voorkomt in de omgeving van Sa Pa zijn de Black Hmong. Op de foto's zie je er een aantal. Het zijn meestal vrouwen, omdat de mannen thuis voor het huishouden zorgen. De vrouwen gaan op pad om geld te verdienen, met het maken en verkopen van handgemaakte spulletjes. We hebben zelden zulke volhardende verkopers gezien. We moesten 5 meter lopen van onze bus naar de ingang van het hotel en meteen stonden er 10 vrouwtjes om ons heen. Aangezien ze het hotel niet in mochten bleven ze maar voor de deur staan wachten tot er weer iemand naar buiten kwam, met hun neus tegen het raam om alles goed in de gaten te houden. Erg grappig, als je je maar niet laat opjutten en je gaat irriteren (wat we inmiddels niet meer doen).

Onze gids wist heel veel te vertellen over de gebruiken en cultuur. Als een man zijn vrouw slaat, wordt hij vastgebonden aan een bamboestam en mogen alle vrouwen uit het dorp hem in zijn gezicht slaan. Ook het huwelijksritueel was leuk om te horen. Mensen trouwen tussen hun 16e en 20e. Om aan een man of vrouw te komen gaan ze naar de liefdesmarkt. Mannen maken daar muziek, zingen en dansen om vrouwen te imponeren. Als een meisje geinteresseerd is, gaat ze mee dansen. Aan het einde van de avond beloven ze elkaar om elkaar nog 2 keer te zien. Na 3 ontmoetingen kidnapt de man de vrouw met zijn beste vrienden. Als de vrouw niet binnen 3 dagen ontsnapt (kan vrijwillig weg gaan) betekent het dat ze instemt en volgt er een huwelijk. Gelukkig dat ik (Bas) hier niet woon, want bij stap een (zingen en dansen) zou het denk ik al niets worden.

We hebben ook een huis bezocht van een familie. Alle huizen zijn precies hetzelfde. Mannen slapen aan een kant van het huis, vrouwen aan de andere kant en als een stelletje 'happy time' wil, slapen ze op de 1e verdieping. Alle huizen zijn 4 bij 6 meter, ongeacht de grootte van de familie.

We hebben nog veel meer geleerd van onze gids, zoals hoe begrafenissen werken en hoe getrouwd wordt bij andere stammen, super leuk om te horen. Naast de cultuur was de natuur ook echt adembenemend: veel rijst terrassen. De lokale mensen verbouwen al hun eten zelf, kopen niets van anderen en verkopen ook geen eten aan anderen. Omdat Sa Pa hoog ligt is er maar 1 oogst per jaar, waardoor enorm veel oppervlakte nodig is om voor voldoende voedsel te zorgen. Dat zorgt voor een prachtig landschap. We hebben een paar foto'tjes uitgezocht, maar het was moeilijk kiezen omdat we er zo veel hebben.

Onze 1e nacht was in een hotel, maar de 2e nacht was leuker: bij een gastgezin (homestay). Op een foto zie je onze slaapplaats. 's Avonds hebben we de voetbalwedstrijd Vietnam - Zuid Korea gekeken. De opa in het huis waar we verbleven was super fanatiek en schreeuwde de hele wedstrijd Vietnamese kreten waarvan het waarschijnlijk maar goed is dat we ze niet konden verstaan. We aten samen met de familie (echt HEERLIJK) en moesten rijstwijn ad-trekken met de kok; goed spul! In ieder geval kregen we het er lekker warm door, want het was koud in het kierige huis midden tussen de rijstvelden, bij de rivier. Een superomgeving en een fantastische ervaring!!

Tot zo ver onze belevenissen in noord Vietnam. Het plan was om naar het midden te gaan en dan naar het zuiden. We hadden zelfs al treintickets maar omdat het overal regent in het midden en zuiden hebben we besloten vanavond naar Bangkok te vliegen. Midden en Noord Thailand leek het droogst te zijn, maar nu komen we er achter dat het in Bangkok ook best gevaarlijk is kwa overstromingen. Hopelijk valt het mee en houden we het droog. En anders hebben we in ieder geval weer een mooi verhaal over een reddingsactie voor op de blog

Jullie horen snel weer van ons, wij genieten hier volop van onze laatste 3 weekjes...

Hoe word ik een goede Chinees?

Tijdens het verblijf in China viel het gedrag van de Chinezen ons erg op, vandaar deze aparte blog post.

Hier volgen enkele integratie tips die van pas kunnen komen in China:

• Roggel zo vaak en hard mogelijk en spuug de roggel uit (ook in winkels).
• Als iemand in de weg loopt, duw hem aan de kant.
• Sta je te wachten op de metro, neem dan plaats recht voor de deur en stap zo snel mogelijk in zodra de deur open gaat. Houd dan vooral geen rekening met uitstappende mensen. Houd uberhaupt zo weinig mogelijk rekening met andere mensen.
• Als je rookt en je sigaret is op, gooi hem dan gewoon op de grond (overal).
• Gooi al je afval op straat (het wordt waarschijnlijk binnen 5 min door iemand opgeveegd).
• Als je iemand belt, houd de telefoon dan bij je mond en schreeuw zo hard mogelijk in de telefoon. Daarna houd je de telefoon weer bij je oor om te luisteren.
• Schreeuw bij voorkeur altijd naar elkaar. Ook als je dicht bij elkaar zit.
• Smak en slurp als je eet of drinkt.
• Laat boeren in ander mensen hun gezicht (ook als je een douane beambte bent op een vliegveld).
• Zie je een blanke, zeg dan 'Hello'. Als hij 'Hello' terug zegt, lach hem dan recht in zijn gezicht uit.
• Zie je een blanke en heb je geen zin om 'Hello' te zeggen, staar hem dan zolang mogelijk aan. Kijkt hij terug, blijf dan staren.
• Benadert een blanke je (bv om de weg te vragen), negeer hem dan compleet en doe geen enkele moeite om hem te begrijpen.
• Houd je neus schoon, door er bijna de hele dag je vinger in te stoppen (zorg dat iedereen ziet dat je je neus schoon houdt).
• Zie je een blanke lopen op Teva's, stoot dan je buurman aan zodat jullie samen de blanke hard uit kunnen lachen. Zorg dat de blanke dit ziet.
• Bezoek je iets moois midden in de natuur, ga dan schreeuwen.

Beijing

Allereerst willen we (en Bas in het bijzonder) jullie even heel hartelijk danken voor het doorgeven van de Nederlandse voetbalstanden. De uitslag van Feyenoord - PSV hebben we per SMS, email, via de blog en tot overmaat van ramp zelfs via het Chinese journaal vernomen.

Gelukkig zijn er ook leuke dingen gebeurd. We zijn een dag of 6 in Beijing geweest en hebben veel mooie dingen gezien. Inmiddels zitten we in Hanoi in een mooie hotelletje in het centrum, met een prive laptop op onze kamer dus hebben we mooi even tijd om de weblog bij te werken.

In Beijing zaten we in een hostel, ook midden in het centrum en naast het station en de metro. Donderdag hebben we de Verboden Stad bezocht. Dit is zo'n beetje het middelpunt van Beijing: een ommuurd complex van tempels en paleizen waar alle Chinese heersers uit oude dynasties gewoond hebben.Voor je bij de toeganspoort komt, loop je van het plein van de Hemelse Vrede door een poort met een enorm portret van Mao. Alles binnen de Verboden Stad is erg op de macht van de heersers die er woonden gericht. Zo zijn er op de pleinen waar mensen werden toegesproken geen bomen, omdat die wel eens hoger konden groeien dan de troon. Veel uiterlijk vertoon en het gaf toch een gevoel van dictatuur. Verder was het (uiteraard) enorm druk met grote groepen rumoerige Chinezen. Voor de 'hotspots' werden we gewoon aan de kant geduwd als iemand vond dat hij op onze plaats moest staan. Na de rust van het lopen door de Himalaya en het serene Tibet was het echt omschakelen met alle massa toeristen. Maar al met al erg indrukwerkkend om De Verboden Stad te zien!

De volgende dag het Zomerpaleis bezocht. Dit is niet alleen een paleis, maar ook een heel complex van tempels en mooie gebouwen waar de Chinese heersers in de zomer verbleven. Eigenlijk vonden we dit nog mooier en indrukwekkender, het ligt prachtig aan een groot meer. Helaas was het zicht iets minder, waardoor we niet zo ver over het meer konden kijken maar toch al weer een super dag!

Het weekend hebben we grotendeels verspild aan het proberen te boeken van een ticket naar Hanoi. Wat echt lastig is in China, is dat je het schrift niet kan lezen en er heel weinig mensen Engels praten. Het vinden van een Internet Cafe bleek een hele opgave. Uiteindelijk wist iemand ons het aan te wijzen en bleek dat we er al 3 keer langs gelopen waren! Door de moeilijke communicatie ben je soms een hoop tijd kwijt en dat is frustrerend, omdat het met normale communicatie veel makkelijker zou zijn. Van de andere kant hoort het er bij en wisten we dat we dat op zochten door naar Azie te gaan. Uiteindelijk is het gelukt om goedkope tickets te kopen voor vandaag, waarbij de airmiles van Bas mooi weer van pas kwamen.

Maandag was misschien wel de mooiste dag die we in Beijing hebben gehad. Na al het geemmer van het weekend, zijn we maandag naar de Chinese Muur geweest. Na veel zoeken op Internet en het uitpluizen van de Lonely Planet hadden we een mooie plek uitgezocht: Jinshanling. Een mooi authentiek stuk muur over de ruggen van bergen waar nog weinig aan gerestaureerd is. Zie de foto's. Tegen onze principes in zijn we er met een geboekte tour heen gegaan, omdat het vervoer anders te lang ging duren, dat bleek een goede beslissing. 's Avonds heerlijk Peking eend gegeten!

Vandaag zijn we naar Hanoi gevlogen waar we rond 20:00 een hotelletje hadden en nog wat zijn gaan eten en drinken. Binnenkort dus meer over Hanoi!

Xi'an

Nihao!! (hallo!!)

Het is weer eventjes stil geweest, dus hoog tijd voor een update vanuit China!

We zitten inmidels in Beijing, waar we gisteren per vliegtuig zijn aangekomen. We hebben een gezellig en goedkoop hostelletje gevonden, midden in het centrum op loopafstand van het station, de Verboden Stad en het Plein van de Hemelsche Vrede. Afgezien van de kou (we hebben onze truien weer nodig) is alles dus weer dik voor elkaar hier. Vandaag zijn we naar de Verboden Stad geweest (verboden of niet...), maar onze belevenissen vanuit Beijing volgen later.

Op 13 oktober moesten we de trein vanuit Lhasa (Tibet) naar Xi'an in zien te komen. Hier in China blijken de makkelijkst lijkende dingen soms toch een hele uitdaging. Je zou namelijk denken dat een taxi chauffeur minimaal een van de woorden 'train' of 'station' zou moeten begrijpen. Helaas is dat hier echt te veel gevraagd. Nadat de 1e taxi na 3 minuten mime van onze kant toch maar vertrok zonder ons, hadden we bij de 2e meer succes omdat we ons 'hoe en wat in het Chinees' er maar bij hadden gepakt. Hij leek de Chinese tekens voor 'station' te begrijpen en nam ons mee, maar we waren wat achterdochtig omdat het bedrag waarmee hij akkoord ging wel erg laag was. Na de tekens van het woord 'trein' ook nog maar even onder zijn neus te hebben geduwd, bleek dat we ergens anders heen aan het rijden waren (we vragen ons nog steeds af waarheen...). Uiteindelijk zijn we op het station beland en zaten ruim op tijd in onze trein. We hadden een soft-sleeper, een goed slaap-klasse waarbij je met 4 mensen in een couchette slaapt. Er zat verder niemand in, maar 5 minuten voor tijd werd onze hoop weggevaagd toen er 2 Chinezen bij ons kwamen. Laten we zeggen dat het een hele ervaring was om van zo dicht bij (LETTERLIJK) de Chinese gebruiken te leren kennen. Een kleine samenvatting: De een krapte de hele dag schurft van zijn hoofd, afgewisseld met het leeg pulleken van zijn neus. Af en toe moest hij natuurlijk wat eten. Je zou denken dat hij dan zijn handen in ieder geval niet voor krabben en peuteren kon gebruiken en het aangezicht wat prettiger moest zijn maar helaas... We konden tijdens zijn maaltijd zijn amandelen zo ongeveer zien en ook alles wat zich tussen zijn amandelen en zijn voortanden bevond. Dit zag er ongeveer even smerig uit als het klonk. Het is echt onvoorstelbaar hoe veel Chinezen smakken en slurpen tijdens het eten, zelfs met 1 pinda kunnen ze een minuut herrie maken... Zo, die frustratie zijn we weer kwijt :-). Verder waren het aardige mensen, een kon een paar woorden Engels en probeerde ons wat tips te geven (ons er van te verzekeren dat we toch echt een hotel hadden moeten boeken, wat we niet gedaan hadden).

De tocht door Tibet was prachtig. Het is de hoogste spoorlijn ter wereld, de spoorlijn loopt helemaal over het Tibettaanse platteau en gaat hoger dan 5000 meter. Er wordtzuurstof de cabines in gespoten tegen hoogte problemen.We kwamen ook langs het hoogste meer ter wereld, zie foto. De uitzichten waren echt prachtig de eerste dag.

's Nachts zijnwe Tibet uiteindelijk uitgereden en toen we wakker werden (althans: dat waren we al een hele tijd door het gesnurk van onze prettige kamergenoten) kwamen we langs Chinese steden. Uiteindelijk kwamen we na 35 uur treinreis om 20:00 in het donker in Xi'an aan. Gelukkig was het makkelijk een mooi en goedkoop hotelletje te vinden.

In Xi'an hebben we lekker rustig aan gedaan. Het is een grote stad met veel grote ketens als McDonald's, KFC, Starbucks enz. Hier hebben we natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt :-). De communicatie was ook in Xi'an erg lastig, echt niemand kan Engels. Ons boekje is onmisbaar en het is wel jammer dat je geen praatje met mensen kan maken.

We hebben mooie dingen gezien in Xi'an: een heel oude moskee (zie foto's), de Belltower en Drumtower (zijn er in veel Chinese steden), de stadsmuren waar we over gefietst hebben, een van de 5 heilige Taoistische bergen: Hua Shan maar het mooiste was toch hetgeen waarvoor we hier heen zijn gegaan: het Terracottaleger.

Het Terracottaleger is een 2200 jaar oude opgraving van duizenden terracotta soldaten op ware grootte die door een keizer zijn laten maken voor zijn beschermingin het hiernamaals. Het is werkelijk onvoorstelbaar wat individuele mensen weten te laten bouwen als graven, ergens wel vergelijkbaar met de Taj Mahal. De foto's geven wel een indruk van hoe het er uit ziet.

Tot slot nog even twee leuke belevenisjes:

1. Hoe maak je een waterpijp?

Dat Chinezen goed zijn in het fabriceren van van alles en nog wat wisten we al, maar het bleek toch leuk om er eens getuige van te zijn. Toen we 's avonds laat in ons hotel aan kwamen stond er een groep van zo'n 30 volwassen mannen te wachten voor de lift (lees: dringen, duwen, op de grond spugenen schreeuwen). We stonden op een afstandje te wachten tot ze allemaal weg waren toen we er eentje ineens fanatiek op een pen zagen knauwen. Hier moesten we al hard om lachen, maar na 2 minuten was hij klaar, pakte een plastic waterflesje, ramde zijn pen er op zij in en smeet de dop ergens voor de deur neer. Wij stonden afwachtend te kijken wat er nu weer ging gebeuren, toen hij een sigaret in zijn pen duwde en een waterpijp gefabriceerd bleek te hebben die hij zonder schaamte midden tussen iedereen leeg zoog... Zie ook een van de foto's.

2. Een van Anne's weinige contactmomenten met een Chinees:

Xi'an is een van de weinige steden in China die nog een volledige stadsmuur heeft, waar je helemaal overheen kan lopen of fietsen. Nadat Anne ruzie had gemaakt met de dame van het ticket bureau om die muur op te komen (Anne wilde fietsen huren, maar die dame verkocht alleen toegangskaarten maar ze had geen zin om dat op enige manier te proberen over te brengen) hadden we met wat horten en stoten fietsen te pakken. Na een uurtje fietsen wilden we even wat drinken en hadden onze fietsen in een hoekje gezet. Terwijl ik (Bas) wat fotootjes zat te schieten van een tempel op de muur, hoor ik Anne ineens roepen 'HEE: DA'S MIJN FIETS, AFBLIJVEN!!!'. Nadat ik verschrikt omkeek wat er aan de hand was, zag ik een poepchinees met Anne's fiets in zijn hand staan en Anne er met een rood hoofd op af lopen terwijl al de volgende tekst klonk: 'JA, IK ZOU HEM MAAR TERUG ZETTEN EIKEL, ANDERS TREK IK JE KOP ER AF, JA!!!'. Hoewel het Chinees dit waarschijnlijk niet letterlijk verstond, bleek de intonatie wel zo duidelijk te zijn dat Anne haar fietsje meteen terug had.

Jullie zien het: we redden ons hier goed en ik voel me erg veilig met Anne naast me :-). Tot snel, dan vertellen we wat over Beijing!

PS: weer bedankt voor de reacties: we lezen ze stuk voor stuk met veel plezier!!

9 days in Tibet...

Allereerst iedereen nogmaals bedankt voor de leuke reacties. Het is echt leuk om te zien dat zo veel mensen onze weblog volgen. Het is ook goed om te zien dat ik niet gemist word op mijn werk, aangezien al mijn collega's ontzettend veel tijd over hebben om zeer diepgaande reacties te plaatsen, ik kan denk ik nog wel even weg blijven 

Dit keer geen korte versie van onze avonturen, ik denk dat de foto's al veel vertellen, alleen een wat langere versie dus. Ik zal proberen wat te beschrijven wat niet al uit de foto's blijkt.

Dinsdag 5 oktober was het zo ver: om 5:00 een taxi gepakt naar het verzamelpunt van een 9 daagse trip per bus door Tibet. Om 5:45 zaten we met een Engels stel in een jeep die ons naar de grens van China (Tibet) zou brengen, waar we per bus een georganiseerde reis tot Lhasa zouden hebben. Er loopt een weg helemaal van Kathmandu naar Lhasa (hoofdstad van Tibet), ongeveer 700 km, dwars door het Himalaya gebergte de Tibettaanse hoogvlakte op (Tibet ligt gemiddeld op 4000 meter!).

De eerste twee dagen hebben we bijna heel de dag in de jeep / bus gezeten. Tot de grens was de weg enorm slecht. Veel landslides waardoor stukken weg verdwenen waren en er een en ander voor in de plaats geïmproviseerd was. Gelukkig  zaten we in een jeep (geregeld met ons hoofd bijna tegen het dak), we moesten er niet aan denken dat we met een groter voertuig langs al die afgronden hadden moeten rijden. Zoals altijd kwam het natuurlijk uiteindelijk goed: ergens in de middag van de eerste dag kwamen we bij de grens. Hoewel de geparkeerde fiets-riksia die we in Kathmandu aanreden terwijl de bestuurder er lekker een kopje melkthee in zat te drinken er misschien wat anders over dacht toen zijn fietske ineens uit de parkeerstand werd geramd.

Wat ons enorm opviel, was de hoeveelheid politie en de vele legerposten die we al een uur of 2 voor de grens tegen kwamen. Vanaf het oversteken van de grens over de Friendship Bridge (zie foto) werd het steeds erger. China heeft enorm veel troepen in Tibet rond lopen, met name sinds de grote monnikenopstand in 2008 waarbij 5000 Tibetanen zijn gedood. Het oogt allemaal verschrikkelijk autoritair en agressief, je krijgt echt het gevoel een bezet land binnen te komen (wat eigenlijk natuurlijk ook zo is). Bij de grens werden alle tassen doorzocht op films en boeken over politiek, de Dalai Lama en Tibet. Al dit soort zaken (ook DVD's van "7 years in Tibet"!) werden in beslag genomen. Gelukkig hadden we geen problemen.

Vanaf de grens loopt de Friendship Highway steil omhoog. De weg is absoluut niet geschikt voor de hoeveelheid vervoer. Er kunnen geen auto's de grens passeren, dus alle vrachtauto's worden leeg geladen en door dragers wordt alle inhoud de grens over gesjouwd. Al die vrachtauto's staan dus op de gammele steile weg geparkeerd, waardoor er totaal geen doorstroom is en er regelmatig op randjes van afgronden moet worden gereden (terwijl je vaak ziet dat dat soort randjes ingestort zijn...). Het kon dus ook niet lang duren voordat we ons 2e ongelukje van de dag maakten. In een bocht vonden zowel onze chauffeur als een tegemoetkomende vrachtauto dat ze niet hoefden te stoppen, waardoor onze spiegel er af werd gereden. Na een kwartiertje handje klappen, met nog een stuk of 15 lokalen er bij, werd er wat cash betaald en konden we verder.

Gelukkig werd de weg aan het einde van dag 1 beter, waardoor we tot Xigatse een mooie en probleemloze reis hebben gehad. De groep in de bus was gezellig en de weg was echt prachtig. We zijn 2 passes over gegaan van meer dan 5000 meter en door het heldere weer hadden we mooi uitzicht op de Mount Everest! Het rijden over de Tibetaanse hoogvlakte is een beleving op zich. De mensen en dorpjes zijn echt authentiek. Er grazen jakken en ontzettend veel schapen (die naar Nepal gaan om ritueel geslacht te worden).

De eerste echt bijzondere stad met tempels e.d. was Xigatse, waar we dus op dag 2 aankwamen. We hebben een monestary  bezocht waar alle overleden Panchen Lama's liggen en een 25 meter hoog Boeddha beeld te zien was. De Panchen Lama is na de Dalai Lama de belangrijkste priester, hij zorgt dat bij het overlijden van de Dalai Lama de nieuwe reïncarnatie wordt gevonden.

Het was choquerend dat onze gids eigenlijk maar heel weinig mocht vertellen. Als hij over  politiek praatte en dat werd door mensen van de Chinese overheid gehoord, riskeerde hij een flinke gevangenisstraf. Iedere keer als hij wat verder ging met het vertellen van informatie keek hij dus nauwlettend om zich heen om te kijken wie er mee kon luisteren. Gelukkig was hij de beste gids die we ooit ergens gehad hebben, hij zag het als zijn levenstaak om buitenlanders op de hoogte te brengen van de echte situatie in zijn land en vertelde ontzettend veel dingen die je niet snel te weten komt van buiten Tibet. Zo vertelde hij dat tijdens de olympische spelen in Beijing, toen de fakkel door Tibet (Lhasa) werd gedragen, er geen enkele monnik bereid was dat te doen. De mensen die wij dus op TV konden zien, waren Chinese militairen verkleed als monnik. Zo wist hij iedere dag nieuwe informatie te geven waar soms echt de hele groep stil van werd. Tibetanen hebben het erg zwaar en worden keihard onderdrukt. Ineens besef je je dat onze vrijheid van meningsuiting en onze democratie niet vanzelfsprekend zijn...

Omdat we 2 nachten in Xigatse verbleven, hadden 2 meiden waar we veel mee optrokken: Anneke en Marieke, de gids en bus chauffeur zo ver gekregen dat ze ons 4'en mee op stap zouden nemen naar een lokale Tibetaanse "disco". Het was echt super gaaf om de taxi uit te stappen en totaal niet te weten waar we terecht kwamen: een grote soort club, met een grote dansvloer met tafeltjes er om heen. Wij hadden een tafeltje recht voor de dansvloer en het podium en binnen enkele minuten hadden de gids en chauffeur de tafel vol met blikken bier staan. De hele avond kregen we alle lokale drink-regels te horen terwijl er continu optredens waren met Tibetaanse dans en zang. Echt fantastisch om mee te maken, we waren de enige blanken en waren dus ook een soort attractie voor de lokalen die foto's van ons begonnen te maken. Apart dat ondanks alle tradities en gebruiken deze mensen er van houden om echt enorm veel bier te drinken. Alle tafels stonden echt ramvol met blikken en na iedere slok werd je glas meteen weer gevuld (letterlijk!!!). Een onvergetelijke ervaring!

Op de foto's zijn een aantal stupa's, gompa's en andere monumenten te zien die we in Xigatse en in de volgende stad: Gyantse. Beide steden zijn echt ontzettend mooi, met heiligdommen van meer dan 1300 jaar oud. Het is moeilijk te vertellen wat nu eigenlijk echt het mooiste is: de fantastische gebouwen en beelden, de mooie verhalen die achter ieder beeldje of gebouw zitten, de echte authentieke vriendelijk lachende Tibetanen die je overal rond ziet lopen en overal bidden met hun mani's (soort molentje met daarin gebeden op papier, aan een stokje dat ze ronddraaien) of de mooie natuurlijk met overal sneeuwbergen tussen plattere plateaus met daarop indrukwekkend grote jaks, de mooie blauwe meren. Waarschijnlijk is een reis door Tibet zo indrukwekkend door de combinatie van dit alles. De enige smet is de overmatige aanwezigheid van het zwaargewapend leger en de politie...

Op dit moment zijn we in Lhasa, het eindpunt van de reis door Tibet en de hoofdstad. Vanuit hier is de Dalai Lama naar India gevlucht (overigens langs routes die we tijdens onze Nepalese trekking ook hebben gelopen). Persoonlijk vond ik het ontzettend gaaf om het zomerpaleis van de Dalai Lama te zien en te bezoeken (zie foto's). Alle voorgaande reïncarnaties liggen hier onder hun grafmonument en deze monumenten zijn echt weergaloos. In een van de grafmonumenten is meer dan 3000 kilo goud verwerkt! Het is alleen weer enorm triest dat als de huidige Dalai Lama overlijdt, hij hier niet heen gebracht kan worden. Ergens in India zal een monument voor hem gemaakt moeten worden, waarmee een enorm lange traditie (niet het juiste woord...) wordt verbroken. Ook de Chinese vlag die trots op het paleis (het Potalapaleis) wappert is echt te genant voor woorden. Overigens vond ik het paleis veel en veel groter dan het over kwam in de film 7 years in Tibet.

Gisteren hebben we het enige nonnenklooster bezocht (zie foto's). De kale hoofden van deze dames hebben trouwens niets met seksuele voorkeur te maken zoals ik iemand in de reacties zag insinueren 

Morgen vertrekken we uit Tibet. We nemen de trein naar "China Mainland", naar Xi' an waar we in ieder geval het Terracottaleger willen gaan zien. Eerst 30 uurtjes in de trein doorbrengen!

Wordt vervolgt, veel groeten uit Tibet!